OYDIN HOJIYEVA

O’zbekiston xalq shoirasi Oydin Hojiyeva 1942 yili Buxoro viloyatining Qiziltepa tumani Bo’ston qishlog’ida tug’ilgan. 1960 yili o‘rta maktabni kumush nishon, 1966 yili Toshkent Davlat dorilfununining filologiya kulliyotini imtiyozli diplom bilan tugatgan. 1975—1976 yillar «Sharq yulduzi» oynomasida adabiy xodim, bo‘lim mudiri, 1976—1985 yillar «Saodat» oynomasida bo‘lim mudiri, tahririyat a’zosi, 1985 yildan to hozir gacha «Gulxan» bolalar oynomasi bosh muharriri, 1971 yildan Yozuvchilar uyushmasi a’zosi, 20 dan ortiq she’riy to‘plam muallifi. 1992-yilda O’zbekiston xalq shoirasi degan sharafga erishdi.

MO’JIZA LAHZALARI
 
Umrim bo‘g‘otiga qor tushdi necha, 
Laylak qorlar yog‘di afsona aytib. 
Hayotimga yangi yil kirgan kecha 
Har gal bolaligim uchratdim qaytib.
 
Kumush teraklarning qir uchlarida 
Tilla isirg‘aday qolgan varraklar, 
Bir hovuch nur o‘ynab kulgichlarida 
O’smirligim kelar har yil daraklab.
 
Allohdan mo‘‘jiza kutgan go‘dakday 
Tutsam ona taqdir etaklaridan,
Qor bosgan tog‘lardan sayrab kaklikday 
Yillarim chiqar qish ertaklaridan.
 
Ko‘zim-la erkalab g‘uncha qizlarni, 
Dilbar singillarim manglayin o‘pdim. 
Shamolday aylanib dala-tuzlarni, 
Gullar yaprog‘iga shudringlar sepdim.
 
Qorxat olib kelgan kemshik bolakay –
Ostonamda turar shoshqaloq elchi. 
Anhor sukutida chalib oqar nay 
Vaqt degan g‘animat g‘aroyib yo‘lchi.
 
Yog‘och darchalarning zulfinlarida 
Murg‘ak qo‘llarimning tafti tovlanar. 
Ko‘kka o‘rlagan tut ajinlarida 
O’n to‘rt kunlik oy o‘tovlanar.
 
Qiziydi gap-gashtak, hangoma, gurung, 
Tanchada biqirlab qaynaydi qumg‘on. 
Kimdir «Kuntug‘mish»dan o‘qiy boshlar so‘ng, 
Yerning ildiziga tutashadi jon.
 
Borliqni chulg‘aydi jannatiy ifor, 
Oppoq kamalakdan qamashadi ko‘z. 
Zamin sukutida guvlaydi bedor 
Yurak – kul ichida tirilgan Qaqnus.
 
NAVRO’Z
 
O’riklar shoxida yondi ming chiroq, 
Pushti kapalaklar qo‘ndi bodomga. 
Oftob bir qizdirsa, ko‘zlari qora 
Lolaqizg‘aldoqqiz chiqvolar tomga.
 
Jilovsiz toychokday yugurar kishnab, 
Qish bo‘yi esnagan erinchoq soylar. 
Bahor bisotidan ketadi yashnab, 
Kelinchak uyiday ko‘hna saroylar.
 
Sumalak boshida kelinlar chechan 
Lutfida dunyo ishq, sirga aylanar. 
Yomg‘ir qo‘bizini chaladi sho‘xchan, 
Somonlar tilloga, durga aylanar.
 
Tarnovda pat tarab oshiq musicha 
Sho‘x-sho‘x muchchilashib baxshi bo‘lodir. 
Kavrak ildiziyu cho‘l andizicha 
Bol kirib chechaqdan yaxshi bo‘lodir.
 
Xazin mozoriston daraxtlari-da 
Armon gullarini to‘zg‘itib porlar. 
Qabrtoshning vido dastxatlarida 
Xotira shu’lasin o‘qir bahorlar.
 
Hayot abadiydir. Hayot – g‘animat. 
Dovul qoqar jarchi, bong urar Navro‘z. 
Ne chog‘ sehrgarsan, ona tabiat, 
Har bir hujayrada yoqasan yulduz.
 
Ming torli soz kabi saslanar Inson 
Navro‘ziy sabolar ohangida mast. 
Tongtacha bahoriy zavq ichra jahon 
Bir quchoq guldasta bo‘lsa ajabmas.
 
* * *
 
Bog‘larda yosuman gullay boshladi, 
Qumrilar mastona «hu-hu»lay boshladi, 
Oftob yuraklarni yog‘dulay boshladi, 
Yozning shamollari xush yoqar jonga.
 
Qulfinay bargida qizil marjonlar, 
Oq tut og‘izlarda navvot-darmonlar, 
Bug‘doy boshoq tortib sut to‘lar onlar 
Yozning xayollari g‘unchalar jonda.
 
Urushqoq mayna ham xayolparastdir, 
Kabutar raqslari ishqqa payvastdir, 
Qirqog‘ayni gullar bir folparastdir… 
Suvlar guldiraydi qo‘sh tegirmonda… 
Jannat O’zbekistonda…
 
* * *
 
Bir so‘nib, boz yonmoq na xushdir, 
Tiriklikda bashorat tushdir.
 
Gulga kirgan bir chog‘imdaydi, 
Ishq shiddati qarog‘imdaydi.
 
Yondim, ustixonim-da yondi, 
Tomirlarda qonim-da yondi.
 
O’t ketdi – ho‘l-quruq aralash 
Yonaverdi to‘rt taraf yakkash.
 
Ajdaho o‘t nafasi tindi, 
Ko‘ksim aro nasimlar indi.
 
Kul ostida qolgan cho‘g‘ edim, 
Mulki borliq aro yo‘q edim.
 
Bir qatra suv, bir tomchi shabnam 
Bahrul najotmidi o‘sha dam?
 
Chag‘ir-chug‘ur qushlarim qaytdi, 
Ma’suma, xur tushlarim qaytdi.
 
Men qovrilgan do‘zaxni kechib, 
Qaldirg‘ochim, xush kelding uchib!
 
O’YLAR
 
Bu dunyodan azizlar ketdi, 
Fikratida yulduzlar ketdi.
 
O’tdi necha avliyo zotlar, 
Duosida qaqnuslar ketdi.
 
O’tdi Alloh ishqida Majnun, 
Payg‘ambarga egizlar ketdi.
 
Oh urganda, nolasi quyun, 
Kulgusida kunduzlar ketdi.
 
Torlarida bulbul sayragan, 
Elga darmon hofizlar ketdi.
 
Chimildiqqa kirmagan necha 
Sor yigitlar, hur qizlar ketdi.
 
Chumolidek tog‘larda kezgan 
Xazinasi qomuslar ketdi.
 
Maysalari salovat aytgan 
Bahor-bog‘li andizlar ketdi.
 
Qa’rlarida sadaflar tuqqan 
Necha baxrul dengizlar ketdi.
 
Yer yuzini shamolday kezgan 
Qadamlarda sha’n izlar ketdi.
 
Vatan qadrin nomus bilganlar 
Ibratida non-tuzlar ketdi.
 
Ajdodlarning shukuh-shonidan 
Chaqnab fido vorislar ketdi.
 
Munkillagan donishmand yillar 
Kiprigida qor kezlar ketdi.
 
Dor ostida Erk-iymonida 
Bukilmagan qad, tizlar ketdi.
 
Tiriklikning tegirmonida 
Yanchilib ne to‘kislar ketdi.
 
Molu davlat girdoblarida 
Necha ahli tamizlar ketdi.
 
Shonu shuhrat saroblarida 
Qancha do‘stu nodo‘stlar ketdi.
 
Toshbaqaday imillab kimdir, 
Porlab vaqti tig‘izlar ketdi.

Fikr bildirish

Email manzilingiz chop etilmaydi.